Groei&Bloei AFSCHEID…

AFSCHEID…

AFSCHEID…

… van de tuinlogs

Afgelopen donderdag bereikte mij het pijnlijke bericht via Mariette (die ik hier bedank voor al haar jarenlange inzet!) dat de tuinlogs gaan stoppen en ook zullen verdwijnen van de site van Groei&Bloei en ik schrijf dit helaas met een weemoedig tuinhart dat zijn uitlaatklep gaat missen.

Op 14 augustus 2012 plaatste ik – alsof ik vooruit had kunnen kijken naar dit moment – een logje met de titel:

“Elk begin heeft een einde en elk einde een begin” en het gaat als volgt:

Vorige week vrijdag viel mijn oog op een uitgebloeide bloeiaar. Tussen wat snoeiafval zag ik iets moois en gelijk schoten deze woorden door mijn hoofd. Snoeiwerk in de knollentuin? Nee hoor niet echt, meer wat gerommel in de tuin. Een structureel iets-aanpakken gaat dit jaar niet meer lukken. Ook het waterloopje gaat het dit jaar niet worden. Tijd ligt op de loer, overal. Voor mij is de tuin juist om tot mezelf te komen. Liefst ver van tijdsbesef. Daar laat ik veel dingen los. Maar goed, wat achterstallig snoeiwerk toch maar gedaan. Grote emmer erbij, een bezem en hark. Achteloos had ik wat plat gewaaide en topzware bloeiaren van Veronica virginica afgeknipt. Maar … die aren waren gewoon te mooi om zonder woord of gebaar weg te doen. Vastgelegd op de foto en hier nu met wat woorden.

Terwijl ik de woorden weg tik, klinkt op de achtergrondmuziek van Erik Satie "Gymnopedie No. 1", lent et douloureux, zover is de oude LP inmiddels gevorderd. Eerder vandaag trouwens toch maar de dubbel-CD besteld. In een van de reviews las ik het volgende dat zeer bij mijn gedachten in dit log past:

Wanneer Reinbert de Leeuw werk van Satie speelt …

… zet hij de tijd stil en brengt haar opnieuw in beweging. De klank schept uiterst voorzichtig ruimte, net genoeg om er zelf te kunnen zijn. Ze gaat steeds even over de grens heen en trekt zich weer terug …  maakt hij tijd om te mijmeren. Wat een aandacht is daarvoor nodig. Streng wordt er om stilte gevraagd. Vol zorg wordt de stilte bewaard … worden akkoorden neergelegd als plavuizen, waarop je je voeten kan planten. Kies positie! Wie krijgt je hier weg? … wacht een hand boven de toetsen, aarzelt, maar niet te lang. Brengt een klank voort die zo gewoon is als het leven zelf. Dat is het wonder.

Terug bij het begin van dit log. Een bloeischerm en een bloeiaar. Wanneer je de plaatjes naast elkaar bekijkt, lijkt het einde van de één sprekend op het begin van de ander. De één is klaar waar de ander nog moet beginnen. Zoals de cirkel van de seizoenen. Even stilstaan. Het leven. Het gaat om het wiel dat doorgaat in die ander. Je gaat niet weg maar je blijft in een andere gedaante. Dat is het wonder.

‘Elk begin heeft een einde en elk einde een begin’

 

Waarom je toch verweren

tegen beter weten in

waarom niet accepteren

een nieuw begin

 

Ik weet niet waar het einde eindigt

niet waar het begin begint

terwijl jij jezelf pijnigt

maar er niets bij wint

 

Voorbij is alles als je gaat

een nieuw begin

Ik hoop dat je het laat

het heeft geen zin

 

Elk begin heeft een eind

en elk einde een begin

zonde als het begin verdwijnt

met pure tegenzin

 

Daarom blijf ik geloven

in jou en in mij

en mocht jij mij van mijn hoop beroven

dan leefde er in elk geval

 

geloof hoop en liefde in mij...

 

Tot slot een heerlijk melancholisch lied op het even kwetsbare grensvlak van klassiek en pop het nummer ‘Nightporter’ van de Britse groep Japan waarin een stuk terugkomt uit Saties ‘Gymnopédie 1’.

https://youtu.be/9ZfM8ZYTt0o?si=no9naKmu3XHSxLRb

 

Could I ever explain?

This feeling of love, it just lingers on

The fear in my heart that keeps telling me which way to turn

 

We'll wander again

Our clothes they are wet; we shy from the rain

Longing to touch all the places we know we can hide

The width of a room that can hold so much pleasure inside

 

Here am I alone again

A quiet town where life gives in

Here am I just wondering

Nightporters go, nightporters slip away

 

I'll watch for a sign

And if I should ever again cross your mind

I'll sit in my room and wait until nightlife begins

And catching my breath, we'll both brave the weather again

 

Here am I alone again

The quiet town where life gives in

Here am I just wondering

Nightporters go, nightporters slip away

 

Heel veel groene groetjes uit het hart van Nederland: Blijf tuinieren, schrijven en delen

 

Voor ik wat vergeten ben of fout heb – ik kan de geplaatste tekst, noch foto's aanpassen – stuur gerust een email naar: paldr353@gmail.com

Foto's bij deze tuinlog

Praat mee op groei.nl